Rudziński Witold (1913–2004)

Informacja biograficzna

ukończył Konserwatorium Muzyczne w Wilnie (klasa kompozycji Tadeusza Szeligowskiego). Studia kompozytorskie uzupełniał w Paryżu u Nadii Boulanger i Charlesa Koechlina, odbywając jednocześnie studia w paryskim Instytucie Gregoriańskim. W latach 1939–1942 prowadził klasę teorii w Konserwatorium Wileńskim. Po wojnie pracował w Konserwatorium w Łodzi i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (od 1966 r. jako profesor). Zajmował także stanowisko redaktora muzycznego w „Czytelniku”, dyrektora artystycznego Państwowej Filharmonii i Opery Stołecznej w Warszawie, redaktora czasopisma „Muzyka”. Jest autorem książek naukowych i popularno-naukowych z dziedziny muzyki, m.in. prac o Moniuszce, traktatu Nauka o rytmie muzycznym, książki Warsztat kompozytorski Beli Bartoka Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za działalność operową, wyróżnienia specjalnego za Odprawę posłów greckich na Konkursie im. ks. Rainera w Monaco (1963) oraz I nagrody na Konkursie Kompozytorskim im. E. Griega w Bergen za Obrazy świętokrzyskie (1965).

Ważniejsze kompozycje

— I Symfonia (1938); — II Symfonia (1944); — Kwintet na flet i instrumenty smyczkowe (1954); — Obrazy świętokrzyskie na orkiestrę (1965); — Odprawa posłów greckich, opera (1962); — Concerto grosso na perkusję i 2 orkiestry smyczkowe (1970); — Chłopi, opera (1972); — Sonata na klawesyn (1977);

Kompozycje na akordeon

tytułrok ukończeniaskład wydawca
Chłopi, opera19721 akordeon w orkiestrzemanus

Katalog polskiej muzyki akordeonowej, (cc) Elżbieta Rosińska 2001–2012

PowrótPowrót